283

تا وقتی کسی رو از دست ندی قدرشو نمی دونی...

این جمله شده حکایت این روزایه من... کسی رو از دست ندادم ولی می ترسم که از دست بدم...

امروز اولین روزی بود که آرزو می کردم هیچ وقت نیاد...الانم که چیزی به تموم شدنش نمونده بازهم

همونحس رو دارم... یه روزی به یه جایی می رسی که حضور خدا رو تو تک تک لحظه هات و با

تک تک سلول هایبدنت حس می کنی... گرچه همین خدا جواب دعاها و عباداتم رو نداد ولی باعث نمیشه

ازش رو برگردونم...شاید درک و فهمم هنوز اونقدر نیست که بفهمم چرا...قبول کردم چون امید دارم...

مثه همیشه خدا هست...

اینا رو می نویسم تا فردا حالم خوب باشه... تا تو چشاش نگاه کنم و بخندم... تا دوباره همون جوری باشم

که قبلا بودم...نمی خوام حس ترحم بهش داشته باشم یا اون نتونه تو چشام نگاه کنه...

اینا رو می نویسم تا به خودم ثابت کنم زندگی همیشه اونجوری نمیشه که ما میخوایم...